Het effect van rouwverwerking op je sportprestaties

Het gebeurt niet vaak dat ik iets persoonlijks op mijn blog of social media kanalen deel. Natuurlijk gaan mijn posts over mijzelf, maar meestal over wat ik zoal op en rondom de mountainbike beleef. Zelden geef ik een kijkje in mijn ziel. Dit komt voort uit een stukje zelfbescherming, omdat ik gewoonweg niet alles over mezelf op het internet wil knallen en ik me, buiten een paar goede vrienden om, niet makkelijk bloot geef. Tot nu dus.

Er zijn namelijk momenten die je leven dusdanig markeren, dat er een voor en een na ontstaat. Een bestaan met een knip, een kloof, een krater zelfs. Ik had tot voor kort een min of meer onbezorgd leven gekend waar ik met volle teugen van genoot. En toen ging mijn vader dood. En nu staat alles stil. En zal het nooit meer hetzelfde zijn. De pijn van dit verlies is voelbaar in elke vezel van mijn lijf. Wat rouwverwerking met mij doet en welk effect het heeft op mijn sportprestaties wil ik graag delen. Door het op te schrijven zet ik een stapje richting het verlies een plekje te geven.

Wat doet stress met je lichaam en geest?

Ik heb eerder momenten van stress ervaren en sport was in die periode voor mij een belangrijke uitlaatklep. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat ik door te blijven sporten op de been ben gebleven. Daarom vind ik het nu zo gek dat het sporten niet lukt en het mij geen troost biedt. Tijdens de korte periode dat mijn vader ziek was, heb ik nauwelijks bewogen, laat staan gesport (we zaten voornamelijk aan zijn bed). Ik kon de motivatie gewoon niet vinden en bracht liever tijd door met mijn vader, omdat we al snel wisten dat de dood onomkeerbaar was. Ook na zijn overlijden vond ik het moeilijk om de (sport)draad weer op te pakken.

Met Mike, mijn hardloop coach, heb ik hier een gesprek over gevoerd. Hij legde mij uit dat mijn vader mijn grootste prioriteit is en dat al het andere zoals werk en sport onbelangrijk wordt. Ook vertelde hij dat ik de impact van het verlies van een dierbare op mijn lichaam niet moest onderschatten. Mike raadde mij aan om mijn fysieke pijnpunten door een fysio te laten behandelen en mijn mentale pijnpunten met een mental coach te bespreken.

Rouw is een heftig proces

Rouw is namelijk een van de heftigste processen die je ooit meemaakt. Rouw is een zoektocht naar het waarom en hoe nu verder. Het verlies van mijn vader is zoveel meer dan alleen het gemis. Ik heb het gevoel in de overlevingsstand te staan. Ik heb last van slapeloosheid, heb nergens zin in, ben soms prikkelbaar en angstig en merk dat ik me steeds meer terugtrek uit sociale situaties. Ondertussen probeer ik mijn werk weer op te pakken en ook nog voor mijn moeder te zorgen die nu alleen is. Dit kost zoveel energie dat er op dit moment geen ruimte is om te sporten.

Zo fit als ik was (zie eerdere blogpost), zo slecht is mijn conditie nu. Wat wil je ook als je van vier keer in de week sporten naar helemaal niets gaat. Ook is mijn spierkracht enorm afgenomen. Rouwverwerking heeft dus een groot effect op mijn sportprestaties. Samen met mijn fysio en mijn mental coach probeer ik het sporten langzaam weer op te pakken. De fysio helpt mij om weer soepeler te worden waardoor mijn lichaam meer ontspant. Dit is overigens wel een traag proces omdat mijn lijf zo verdomde gespannen is en ik bijna ben vergeten hoe het voelt om te ontspannen. De mental coach geeft mij tips om met het verlies om te gaan (voor zover mogelijk) en om het plezier in sporten weer terug te vinden. Overigens lig ik op aanraden van mijn nicht ook elke maand in een magnesium bad te ‘floaten’ (magnesium heeft een helende werking en in zo’n bad kan ik dus wel ontspannen – ik kan het iedereen aanraden!).

Hoe nu verder?

Intussen doe ik op maandagavond weer mee met de hardlooptraining. Ik moet me er wel echt toe zetten en loop helemaal in de achterhoede (sjonge jonge wat is mijn conditie achteruit gegaan zeg), maar na afloop voel ik me weliswaar hondsmoe, maar ook voldaan. En die twee dagen spierpijn die volgen, neem ik maar voor lief. Ik heb onderwijl ook weer op de mountainbike gezeten voor een rondje LDD. Ik zat als een hijgend hert op de fiets en het lukte me ook nog niet echt om te genieten. Er liggen te veel herinneringen op deze route. Op een bepaald moment werd het me dan ook teveel en kon ik de waterlanders niet meer tegenhouden.

Ondanks dat het sporten nu nog niet zo gaat als ik wil en er nog veel verdriet is, heb ik er wel vertrouwen in dat ik er weer voldoening uit ga halen. Rouwverwerking kost tijd. Langzamerhand moet het verdriet over het verlies een plek krijgen in mijn hoofd en in mijn leven. Ik stel mezelf voor nu dan ook maar kleine doelen. Bijvoorbeeld van de achterhoede opschuiven naar de middenhoede tijdens de maandagavond hardlooptraining. Maar het allerbelangrijkste is dat ik goed voor mezelf zorg. Gezond eten, voldoende slapen en dan hoop ik binnenkort ook weer te kunnen genieten van de fijne dingen in het leven.

Wie heeft er ook iets heftigs mee gemaakt waardoor sporten even op een laag pitje stond? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Laat het me weten in de comments of via een PB.

11 comments Add yours
  1. Oei… Wat een groot verlies en ik snap dat dit ontzettend veel invloed heeft op alles in je leven. Je bent een vechter en je hebt doorzettingsvermogen. Maar het zal tijd nodig hebben. Heel veel sterkte met dit grote verlies….

  2. Wat een schok voor mij nu ik dit lees.
    Allereerst wens ik je veel sterkte met dit verlies.

    Ik worstel al, sinds het overlijden van mijn moeder in juli en schoonmoeder in augustus, met deze gevoelens in alle vezels van mijn lichaam, hierdoor ben ik van 5x per week op de mtb naar nu net weer 1x per week.
    Langzaam aan vind ik het plezier weer terug in het sporten.
    Het magnesiumbad doe ik te weinig
    Het praten lijk ik steeds voor mij uit te duwen
    Het roer moet om en ja rouwverwerking kost tijd en ik geef het de tijd.
    Dank je wel voor deze woorden
    #DankJeWel

    1. Dag Gert, dank voor je mooie reactie. Wat heftig ook voor je, zo kort achter elkaar je moeder en schoonmoeder verliezen. Ja het kost inderdaad tijd. Ik hoop voor jou dat jij ook weer plezier terug gaat vinden. We kunnen in ieder geval weer vooruit kijken, kerst en oud en nieuw zijn achter de rug en de dagen worden weer langer. Ik wens je veel sterkte 🙏

  3. Hoe herkenbaar. 3 maanden terug mijn moeder verloren en ik ben bij elke inspanning aan het hijgen. Ik heb net een afspraak bij de huisarts gemaakt en toen las ik dit.
    Wat goed dat je erover geschreven hebt, hier is zo weinig over bekend, dankjewel.

    1. Dag Marije, dank voor je bericht en sterkte met het verlies van je moeder. Rouwverwerking kost gewoon ontzettend veel energie en dan ligt je focus even niet bij het sporten. Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn vader is overleden en gelukkig heb ik inmiddels weer genoeg energie om te sporten en ook het plezier is terug. Het heeft tijd gekost en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Ik weet zeker dat het bij jou ook weer beter zal gaan. En fijn dat je iets aan mijn artikel hebt gehad 🙏 Nogmaals sterkte 🍀

      1. Wat fijn dat je de draad weer hebt weten op te pakken. En gelukkig denk je veel aan je vader en vergeet je hem dus niet! Ik heb mij nooit gerealiseerd dat rouw zo’n impact op je lijf heeft.
        En inderdaad de zorg voor je ouder die achterblijft en het verdriet van de ander heeft impact.
        Wandelen en yoga werkt nu beter dan echt sporten.
        Dank nogmaals dat je dit persoonlijke wilde delen!

  4. Ik verloor mijn mama heel onverwacht in juni. Tussen diagnose en overlijden zaten amper 10 dagen. Ze kreeg geen enkele kans. Ik liep de afgelopen maanden vlotjes 15km, 3x in de week. Ik kan nu geen vijf min aan een stuk lopen. De hartslag is enorm hoog. Bedankt om hierover te schrijven. Ik heb alvast een afspraak gemaakt bij de dokter om niets over het hoofd te zien. Maar verdriet heeft zo een enorme impact dat ik er echt van uitga dat mijn lijf lam ligt van de shock.

    1. Dag Dani, dat is nog maar heel kort geleden. Sterkte met het verlies van je moeder. Wat is dat snel gegaan zeg, ongelooflijk. En het heeft inderdaad een enorme impact en ik denk dat het wel klopt wat je zegt dat je lichaam in schok is. Goed dat je een afspraak met de dokter hebt gemaakt. Het heeft mij geholpen om er veel over te praten en het heeft tijd nodig. Heel veel tijd. Nogmaals sterkte 🍀

    2. Hoi Dani,
      Wat naar voor jou en hoe herkenbaar. Is je hartslag in rust ook zo hoog?
      Heel veel sterkte en bedankt voor het delen.
      Marije

Laat een antwoord achter aan dianevandersanden Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *