(en nu helemaal om ben)

Wie mij al wat langer volgt, weet dat mijn hart ligt in de heuvels van de Ardennen en de bergentoppen in de Alpen. Lange klimmen, technische afdalingen, het gevoel dat je écht iets hebt moeten doen voor die ene mooie trail naar beneden, dat was altijd mijn ding. En eerlijk is eerlijk: ik was ook best stellig. Een e-mountainbike? Nee joh. De afdaling moet je tenslotte verdienen. Maargoed, ik bleek toch niet zo standvastig als ik dacht.

<scroll down for English>

Die ene dag in Remouchamps

Vorig jaar in Remouchamps begon het een beetje te schuiven. Het was warm, zo’n dag waarop alles net wat zwaarder voelt. De benen wilden niet echt, de energie was ver te zoeken en elke klim leek langer dan normaal. Uiteindelijk hebben we nog geen 15 kilometer gereden. Vijftien. Met een lange autorit ernaartoe. Dat was voor het eerst dat ik dacht: “hm, misschien toch eens kijken naar een e-bike?”

En dat terwijl ik al vaker even had mogen “meeliften” bij René, die al een tijdje elektrisch rijdt. Stiekem best lekker, dat extra zetje. Maargoed, dat was natuurlijk gewoon praktisch zei ik tegen mezelf 😉

Steeds meer twijfel (en steeds minder weerstand)

Langzaam maar zeker zag ik het om me heen steeds vaker. Vrienden, bekenden, mederijders, steeds meer mensen stapten over. En eigenlijk hoorde ik vooral positieve verhalen. Meer rijden, verder rijden, meer lol.

Toen kwam de testrit in Esneux. En ja toen was het eigenlijk al gebeurd. De eerste afdaling voelde nog een beetje onwennig. Toch anders dan wat ik gewend was, iets zwaarder, iets meer bike onder je. Even zoeken naar balans en vertrouwen. Maar eigenlijk ging dat verrassend snel. Na die eerste meters begon het al steeds natuurlijker te voelen.

En toen gebeurde er iets wat eigenlijk alles zegt: we reden een afdaling en daarna nog een keer. En nog een keer. Drie keer dezelfde trail, met een klim die ik normaal gesproken echt geen tweede keer voor mijn lol zou doen. Maar ja, e-bike 😉

En juist daar zat voor mij de omslag. Niet alleen omdat het klimmen ineens “makkelijker” werd, maar vooral omdat het me zoveel meer ruimte gaf om te genieten van het rijden zelf. Meer focus op de afdaling, meer lol, meer energie. Dat was het moment dat het kwartje echt viel.

Mijn keuze: de Orbea Rise LT

Uiteindelijk ben ik gegaan voor de Orbea Rise LT. Wat mij meteen aansprak, is dat het geen “lompe” e-bike is. Met zo’n 85 Nm aan vermogen heb je echt genoeg ondersteuning voor de steile klimmen, maar hij blijft verrassend licht, net iets boven de 20 kilo.

En dat voel je. Deze bike zit precies in dat fijne midden: wel power, maar nog steeds speels en natuurlijk rijgedrag. Geen brommergevoel, maar gewoon mountainbiken, mét hulp wanneer je het nodig hebt.

En nu?

Ik ben helemaal om. Echt. Vanaf de eerste meters voelde deze bike vertrouwd. Alsof ik er al jaren op reed. Natuurlijk, het klimmen wordt een stuk aangenamer (lees: minder afzien), maar wat me misschien nog wel het meest verraste, is wat het met de rest van mijn rit doet.

• Ik houd energie over voor de afdalingen
• Ik ga niet meer compleet gesloopt naar beneden
• Ik rijd technischer en met meer focus
• En de bike zelf? Die geeft zoveel vertrouwen en stabiliteit, ook downhill

Het voelt alsof ik meer uit mijn rit haal. Niet per se sneller, maar wel beter. En eerlijk: het plezier is gewoon groter.

Nieuwe plannen

Deze zomer staan onder andere de Dolomieten op de planning en we zijn nu al bezig met het plannen van langere tochten dan voorheen. Dingen die ik eerder misschien niet eens zou overwegen, voelen nu ineens haalbaar en vooral leuk.

En nee, mijn Propain mountainbike gaat niet weg. Die blijft gewoon voor de bikeparks. Maar die e-bike? Die blijft. Zonder twijfel. Soms moet je gewoon even je eigen principes loslaten om te ontdekken dat iets eigenlijk heel goed bij je past. Blijkt dat ik daar dus ook gewoon onder val 😉

---

Why I Finally Bought an E-MTB

(and now I’m completely sold)

If you’ve been following me for a while, you’ll know that my heart belongs in the hills of the Ardennes and the mountains of the Alps. Long climbs, technical descents, and that feeling that you’ve really had to work for that one amazing trail down — that was always my thing. And honestly, I was pretty stubborn about it too. An e-MTB? No way. You have to earn the descent, right? Well turns out I wasn’t quite as stubborn as I thought😉

That one day in Remouchamps

Last year in Remouchamps, things started to change a little. It was hot, the kind of day when everything just feels harder. My legs weren’t really cooperating, my energy was nowhere to be found, and every climb seemed longer than usual. In the end, we rode less than 15 kilometres. Fifteen. After a long drive to get there. That was the first time I thought: “Hmm… maybe I should actually look into an e-MTB?” And it wasn’t even the first time I’d had a little taste of electric riding.

I’d already been allowed to “borrow” René’s e-MTB a few times, since he’d been riding electric for a while. And secretly? That little extra boost felt pretty damn good. But of course, I told myself it was just practical. 😉

More and more doubts (and less and less resistance)

Slowly but surely, I started seeing e-MTBs everywhere. Friends, people I know, fellow riders — more and more were making the switch. And honestly, all I heard were positive stories. More riding. Longer rides. More fun.

Then came the test ride in Esneux. And yeah, that was pretty much it. The first descent felt a little strange. Different from what I was used to. A bit heavier, a bit more bike underneath me. I had to find my balance and build up some confidence. But that happened surprisingly quickly. After those first few metres, it already started to feel more natural.

And then something happened that probably says it all: we rode a descent and then did it again. And again. Three times down the same trail, with a climb in between that I normally wouldn’t even consider doing twice for fun. But e-MTB. 😉

And that’s where things really changed for me. Not just because the climbs suddenly became easier, but because it gave me so much more room to actually enjoy the riding itself. More focus on the descent. More fun. More energy. That was the moment it finally clicked.

My choice: the Orbea Rise LT

In the end, I went for the Orbea Rise LT. What immediately appealed to me was that it doesn’t feel like a big, bulky e-MTB. With around 85 Nm of torque, there’s plenty of power for steep climbs, while the bike still stays surprisingly light at just over 20 kilos.

And you can feel that. It sits right in that sweet spot for me: plenty of power, but still playful and natural to ride. No moped feeling. Just mountain biking — with a little help when you need it.

And now?

I’m completely sold. Really. From the first few metres, the bike felt familiar. Almost like I’d been riding it for years. Of course, climbing becomes a lot more enjoyable (read: less suffering 😉), but what surprised me most was what it does to the rest of my ride.

• I have more energy left for the descents
• I’m not completely destroyed by the time I get to the top
• I ride more technically and with more focus
• And the bike itself? It gives me so much confidence and stability, especially downhill

It feels like I get more out of every ride. Not necessarily faster. Just better. And I’m simply having more fun.

New plans

This summer, the Dolomites are on the list, among other things, and we’re already planning longer rides than we would have before. Things I might not even have considered in the past suddenly feel totally doable — and, more importantly, really fun.

And no, my Propain mountain bike isn’t going anywhere. That one is staying for the bike parks. But the e-MTB? It’s staying too. No doubt about it. Sometimes you just have to let go of your own principles for a moment to discover that something actually suits you really well. Turns out, I’m one of those people after all. 😉