(en nu helemaal om ben)
Wie mij al wat langer volgt, weet dat mijn hart ligt in de heuvels van de Ardennen en de bergentoppen in de Alpen. Lange klimmen, technische afdalingen, het gevoel dat je écht iets hebt moeten doen voor die ene mooie trail naar beneden, dat was altijd mijn ding. En eerlijk is eerlijk: ik was ook best stellig. Een e-mountainbike? Nee joh. De afdaling moet je tenslotte verdienen. Maargoed, ik bleek toch niet zo standvastig als ik dacht.
Die ene dag in Remouchamps
Vorig jaar in Remouchamps begon het een beetje te schuiven. Het was warm, zo’n dag waarop alles net wat zwaarder voelt. De benen wilden niet echt, de energie was ver te zoeken en elke klim leek langer dan normaal. Uiteindelijk hebben we nog geen 15 kilometer gereden. Vijftien. Met een lange autorit ernaartoe. Dat was voor het eerst dat ik dacht: “hm, misschien toch eens kijken naar een e-bike?”
En dat terwijl ik al vaker even had mogen “meeliften” bij René, die al een tijdje elektrisch rijdt. Stiekem best lekker, dat extra zetje. Maargoed, dat was natuurlijk gewoon praktisch zei ik tegen mezelf 😉
Steeds meer twijfel (en steeds minder weerstand)
Langzaam maar zeker zag ik het om me heen steeds vaker. Vrienden, bekenden, mederijders, steeds meer mensen stapten over. En eigenlijk hoorde ik vooral positieve verhalen. Meer rijden, verder rijden, meer lol.
Toen kwam de testrit in Esneux. En ja toen was het eigenlijk al gebeurd. De eerste afdaling voelde nog een beetje onwennig. Toch anders dan wat ik gewend was, iets zwaarder, iets meer bike onder je. Even zoeken naar balans en vertrouwen. Maar eigenlijk ging dat verrassend snel. Na die eerste meters begon het al steeds natuurlijker te voelen.
En toen gebeurde er iets wat eigenlijk alles zegt: we reden een afdaling en daarna nog een keer. En nog een keer. Drie keer dezelfde trail, met een klim die ik normaal gesproken echt geen tweede keer voor mijn lol zou doen. Maar ja, e-bike 😉
En juist daar zat voor mij de omslag. Niet alleen omdat het klimmen ineens “makkelijker” werd, maar vooral omdat het me zoveel meer ruimte gaf om te genieten van het rijden zelf. Meer focus op de afdaling, meer lol, meer energie. Dat was het moment dat het kwartje echt viel.
Mijn keuze: de Orbea Rise LT
Uiteindelijk ben ik gegaan voor de Orbea Rise LT. Wat mij meteen aansprak, is dat het geen “lompe” e-bike is. Met zo’n 85 Nm aan vermogen heb je echt genoeg ondersteuning voor de steile klimmen, maar hij blijft verrassend licht, net iets boven de 20 kilo.
En dat voel je. Deze bike zit precies in dat fijne midden: wel power, maar nog steeds speels en natuurlijk rijgedrag. Geen brommergevoel, maar gewoon mountainbiken, mét hulp wanneer je het nodig hebt.
En nu?
Ik ben helemaal om. Echt. Vanaf de eerste meters voelde deze bike vertrouwd. Alsof ik er al jaren op reed. Natuurlijk, het klimmen wordt een stuk aangenamer (lees: minder afzien), maar wat me misschien nog wel het meest verraste, is wat het met de rest van mijn rit doet.
- Ik houd energie over voor de afdalingen
- Ik ga niet meer compleet gesloopt naar beneden
- Ik rijd technischer en met meer focus
- En de bike zelf? Die geeft zoveel vertrouwen en stabiliteit, ook downhill
Het voelt alsof ik meer uit mijn rit haal. Niet per se sneller, maar wel beter. En eerlijk: het plezier is gewoon groter.
Nieuwe plannen
Deze zomer staan onder andere de Dolomieten op de planning en we zijn nu al bezig met het plannen van langere tochten dan voorheen. Dingen die ik eerder misschien niet eens zou overwegen, voelen nu ineens haalbaar en vooral leuk.
En nee, mijn Propain mountainbike gaat niet weg. Die blijft gewoon voor de bikeparks. Maar die e-bike? Die blijft. Zonder twijfel. Soms moet je gewoon even je eigen principes loslaten om te ontdekken dat iets eigenlijk heel goed bij je past. Blijkt dat ik daar dus ook gewoon onder val 😉
